Określanie kierunków

Podczas definiowania modelu i przeglądania wyników często zachodzi konieczność określenia kierunków. Podczas definiowania modelu kierunki służą do definiowania ortotropowych właściwości materiału, umocowań i obciążeń. Podczas przeglądania wyników kierunki są wymagane przy wyświetlaniu wyników kierunkowych, takich jak przemieszczenia, naprężenia, odkształcenia i strumienie cieplne w pewnych kierunkach.

Podczas stosowania obciążeń lub niezerowych umocowań należy w menedżerze właściwości PropertyManager wybrać opcję Pokaż podgląd, aby zidentyfikować kierunki dodatnie. Aby zastosować obciążenia w przeciwnych kierunkach, należy wpisać wartości ujemne.

W złożeniu można używać geometrii odniesienia ze złożenia bądź komponentów i podzespołów odniesienia.
Używanie płaszczyzny odniesienia

Płaszczyzna odniesienia (lub ściana planarna) definiuje dwa kierunki na swojej płaszczyźnie oraz trzeci kierunek, który jest normalny do płaszczyzny. Te dwa kierunki na płaszczyźnie określane są jako Płaszczyzna kier 1 i Płaszczyzna kier 2. Są one równoległe do granic płaszczyzny i przypisywane przez program wewnętrznie. Tych kierunków nie można zmodyfikować.

Podczas stosowania umocowań i obciążeń należy wybrać Pokaż podgląd, aby zidentyfikować Płaszczyzna kier 1 oraz Płaszczyzna kier 2. Strzałki obciążenia lub symbole umocowania wskazują w kierunkach dodatnich Płaszczyzna kier 1, Płaszczyzna kier 2 i normalnej do płaszczyzny.

Kierunek normalny można zidentyfikować przy użyciu reguły prawej ręki: Kciuk wskazuje kierunek dodatni Płaszczyzna kier 1, palec wskazujący wskazuje kierunek dodatni Płaszczyzna kier 2, a palec środkowy wskazuje na kierunek dodatni normalnej.

W przypadku kierunków właściwości materiału Kierunek 1 odpowiada Kierunkowi X, Kierunek 2 odpowiada Kierunkowi Y, a kierunek normalnej odpowiada Kierunkowi Z.
Używanie płaszczyzny przedniej, prawej i górnej jako geometrii odniesienia.

Tabela wyszczególnia orientację kierunku względem globalnego układu współrzędnych, gdy jako geometria odniesienia zostaje wybrana jedna z następujących płaszczyzn: Przód, Prawo lub Góra.

Płaszczyzna przednia

Kierunek 1 zrówna się z globalnym kierunkiem X.

Kierunek 2 zrówna się z globalnym kierunkiem Y.

Normalna do płaszczyzny zrówna się z globalnym kierunkiem Z.

Płaszczyzna prawa

Kierunek 1 zrówna się z globalnym kierunkiem Y.

Kierunek 2 zrówna się z globalnym kierunkiem Z.

Normalna do płaszczyzny zrówna się z globalnym kierunkiem X.

Płaszczyzna górna

Kierunek 1 zrówna się z globalnym kierunkiem Z.

Kierunek 2 zrówna się z globalnym kierunkiem X.

Normalna do płaszczyzny zrówna się z globalnym kierunkiem Y.

Układy współrzędnych

Układ współrzędnych definiuje 3 kierunki: X, Y i Z. Domyślny układ współrzędnych używany przez oprogramowanie, zwany globalnym układem współrzędnych, bazuje na płaszczyźnie 1 (Płaszczyzna przednia). Początek globalnego układu współrzędnych znajduje się w początku układu współrzędnych części lub złożenia. Płaszczyzna1 jest najwyższą w hierarchii płaszczyzną odniesienia, jaka pojawia się w drzewie operacji FeatureManager. Triada odniesienia wskazuje kierunki globalne X, Y oraz Z. Wszystkie inne układy współrzędnych nazywane są lokalnymi układami współrzędnych.

Lokalny układ współrzędnych można zdefiniować przy użyciu opcji Wstaw > Geometria odniesienia > Układ współrzędnych.

Używanie osi odniesienia

Oś odniesienia definiuje kierunek promieniowy, kierunek okrężny i kierunek osiowy. Podczas stosowania umocowań i obciążeń, należy zaznaczyć pole wyboru Pokaż podgląd w menedżerze właściwości PropertyManager, aby zidentyfikować kierunki dodatnie. Aby uzyskać przeciwny kierunek, należy użyć wartości ujemnej.

Podczas określania translacji okrężnej należy podać kąt (Θ) w radianach. Ustawia to translację w kierunku okrężnym (v) jako: v = r.Θ, gdzie r jest promieniem węzła, w którym umocowanie jest stosowane względem osi odniesienia.
Podczas przeglądania wyników deformacji względem osi odniesienia wektory przemieszczenia są zgłaszane jako Ur , Ut i UZ , gdzie r reprezentuje kierunek promieniowy, t kierunek styczny, z kierunek osiowy. Ten układ r-t -z odnosi się do pierwotnej konfiguracji każdego węzła.

Biorąc ćwiartkę pierścienia jako przykład, przyjmijmy, że węzeł A jest przemieszczany z pierwotnej pozycji do punktu B, a wektor przemieszczenia na końcu rozwiązania nieliniowego jest definiowany przez u. Program podaje dla przemieszczenia promieniowego Ur wartość ujemną w oryginalnym kierunku promieniowym węzła A, a dla kierunku stycznego dodatnią wartość Ut w oryginalnym kierunku stycznym węzła A. Należy pamiętać, że Ur nie musi oznaczać rozszerzania (ani kurczenia) pierścienia, a Ut nie oznacza również obrotu pierścienia.

Używanie ściany cylindrycznej

Jest ono podobne do używania osi odniesienia. Oś ściany cylindrycznej jest używana jako oś odniesienia.

Używanie prostej krawędzi

Prosta krawędź definiuje jeden kierunek. Podczas stosowania umocowań i obciążeń, należy zaznaczyć pole wyboru Pokaż podgląd w menedżerze właściwości PropertyManager, aby zidentyfikować kierunek dodatni.